ديكتاتور گفت
امسال سبزينه گي كلافه ام مي كند
و مثل همه ي ديكتاتورها دست عصباني خود را به جانبي كشيد
و فرمان آمد از متوليان باغ هاي معلق و نا معلق
كه سبزينه بر زمين نماند
كه برگي نه بر درخت بجنبد
نه طوطيي از اين بارگاه گذر كند
قناريان و خروسان اما همه آزادند
و ديكتاتور زمزمه مي كرد
راستي ياد ات به خير اخوان چه خوش مي سرودي پاييز پادشاه فصل ها
اما متاسفانه بهار بود و پس اش تابستان
باغ-مردان هر چه كند ند از باغ سبزينه روييد
ناچار پيغام به ديكتاتور رساندند
زمين هم سر ناسازگاري دارد
درختان به امر شما تن نمي دهند
چمن هر چه مي تراشيم اش شاداب تر است
ديكتاتور فندك اش از مشت ِ سرد اش حواله كرد
پيرباغمرد كهن شيار به پيشاني اما دل اش شكست
چه مي كني آقاي من؟
چه مي بري به كابوس ِ شبنم بار به پيشاني ِ كلافه ات؟
چه سازم به كارم؟
كه باغ دخت ِ دير ِ من است و با ناز همه آراست ام اش آري ...
ديكتاتور فندك انداخت و راه ديگر كرد
راهي نمانده است
از آن بازي كه تو مي نمايي ام بارها گذشته است
دوست مي داشتم كه شمع جهان باشم و همه بر گرد ام
نه از آغاز كه وقت ِ بخت چنين ناسرگشاده ام ...
راهي نمانده است
يا چمن بسوزد و جوي اشك خون بريزد و ...
يا من بسوزم به خاطرات ِ تلخ خويشتن ام
باغ اما چونان هميشه مي سوخت ...
با لاله هاي مهاجر اش
با پاييز ناگزيري كه در راه بود
با هرز علف هايي كه سبز مي نمودند و چمن را خفه مي كرد.
